Książka to okno na świat

Gdyby popularność powieści mierzyć ekranizacjami i przedziwnymi wariacjami na jej temat, to „Duma i uprzedzenie” Jane Austen nawet jeżeli nie wygra, to będzie w ściślej czołówce. Fenomen, prawdziwy fenomen. Zachęcona dość pozytywnymi recenzjami i faktem, że to produkcja BBC, sięgnęłam po „Śmierć w Pemberley”, mini serial opowiadający o dalszych losach Elizabeth Bennet (teraz już Darcy) i Fitzwilliama Darcy’ego. Są małżeństwem, dochowali się ślicznego synka i wiodą szczęśliwe życie. Taka sielanka musiałaby wiać na kilometr nudą, a na to scenarzyści nie mogą przecież pozwolić, gdyż widz zanudziłby się przy oglądaniu. Zakładając, że w ogóle dotrwałby do końca.   Zgodnie z tytułem, w okolicy Pemberley dochodzi do morderstwa, o które zostaje oskarżony nie kto inny jak naczelny mąciwoda z oryginalnej wersji – George Wickham. Skandal może nie tylko zrujnować reputację Darcy’ego, ale i jego szczęście rodzinne.

„Duma i uprzedzenie” to najpopularniejsza i najczęściej ekranizowana powieść Jane Austen. Przy czym niektóre wariacje na jej temat są trochę przerażające. Nie wiadomo, śmiać się czy płakać. O ile wersję bolywoodzką można było przeboleć, to takie kwiatki jak przenoszenie współczesnej wielbicielki „Dumy i uprzedzenia” do świata wykreowanego przez pisarkę („W świecie Jane Austen”) czy książka pod wiele mówiącym tytułem „Duma i uprzedzenie i zombi” budzą we mnie niesmak. Ale do rzeczy. Ostatnio, w związku z dłuższymi jesiennymi wieczorami po raz kolejny obejrzałam najlepszą moim zdaniem ekranizację powieści, miniserial BBC z 1995 r. z Jennifer Ehle i Colinem Firthem w rolach głównych. Fabuła jest chyba znana, ale dla formalności. Anglia, przełom XVIII i XIX wieku. Pan i Pani Bennet (Alison Steadman i Benjamin Whitrow) mają pięć córek – Jane, Elizabeth, Mary, Lydię i Kitty. Po śmierci ojca córki nie odziedziczą nic z jego majątku, który może być przekazywany wyłącznie męskim potomkom ...