Książka to okno na świat

  Nadciąga decydująca bitwa. Biały Król i jego sprzymierzeńcy zamierzają zadać Chromerii cios po którym już nigdy się nie podniesie. Kip Guile przejrzał plan wroga i desperacko próbuje zdążyć na czas z odsieczą i informacjami, które mogą odmienić bieg wojny. Gavin wyruszył w straceńczą misję, by odszukać samego Orholama i w ten sposób ocalić tych, których kocha. Teia kontynuuje działania mające na celu zniszczenie Zakonu Złamanego Oka. Liv sprzymierza się z Białym Królem, ale snuje własne plany. Czy w godzinie próby świat ocali Powiernik Światła? Gorejąca biel , finałowy piąty tom serii Powiernik Światła Brenta Weeksa, została w Polsce podzielona na dwie części. Jednak pisanie o nich oddzielnie wydaje mi się bezcelowe, dlatego recenzja dotyczy obu części. Byłam bardzo zawiedziona Krwawym zwierciadłem , miałam jednak nadzieję, że finał cyklu będzie lepszy. I jest, ale tylko odrobinę. Kilka rzeczy ostatecznie się wyjaśnia, ale to nie jest dobra książka i dobre zakończenie serii. ...

  Wojna w Siedmiu Satrapiach rozgorzała na dobre. Biały Król zdobywa coraz większą przewagę i szykuje się do zadania decydującego ciosu. Człowiek, który mógłby go powstrzymać, Gavin Guile, Pryzmat, nie tylko stracił moc, ale i został zamknięty w więzieniu. Kip Guile w towarzystwie świeżo poślubionej żony Tisis i Mocarzy ruszył do rozpaczliwej walki z najeźdźcami w Krwawym Lesie. Karris, nowa Biel, nie ustaje w wysiłkach, by ocalić Chromerię. W tym celu musi współpracować z przebiegłym teściem, Androssem. Teia przeniknęła do Zakonu Złamanego Oka, legendarnego stowarzyszenia skrytobójców, lecz zdobycie ich zaufania i ukończenie szkolenia może okazać się zadaniem ponad jej siły. Krwawe zwierciadło Brenta Weeksa to czwarty tom sagi Powiernik Światła . Ta książka ma jeden zasadniczy problem. Początkowo autor planował zamknąć całość w trzech częściach, potem w czterech, skończyło się na pięciu. I to widać. Krwawe zwierciadło , mimo pokaźnej objętości (niemal 680 stron tekstu, bez doda...

Gavin Guile powraca. I jak tu zwykle u niego bywa, jest w potężnych tarapatach. Kłopoty, których doświadczył na początku poprzedniego tomu, to była tylko mała przygrywka. Obecnie Gavin nie tylko nie jest Pryzmatem, ba, nie potrafi w ogóle krzesać, a nawet stracił pryzmatyczne oczy, po których ktoś mógłby go rozpoznać. Do tego wylądował jako niewolnik na galerze dowodzonej przez szaleńca. Witam w trzecim tomie „Powiernika światła” Brenta Weeksa pod wiele mówiącym tytułem „Okaleczone oko”.

  Gavin Guile nie ma łatwego życia. Choć teoretycznie świat leży u jego stóp, w praktyce uparł się, by go pożreć. Poprzedni tom cyklu „Czarny pryzmat” zakończył się w momencie, gdy Gavin zdał sobie sprawę, że zaczyna umierać. Zdarzyła się bowiem najgorsza rzecz dla krzesiciela – zaczął tracić Kolory.          W „Oślepiającym nożu” owa nieciekawa dla niego tendencja zostaje utrzymana. Ma na głowie tysiące uchodźców, którzy wielbią go jak boga, a z którymi nie wie, co zrobić; wściekłą byłą narzeczoną; nieślubnego syna i ojca, który jest najgroźniejszym człowiekiem w Siedmiu Satrapiach i bardzo mu się nie podoba, że syn próbuje zerwać się z jego smyczy. Te rodzinno – uczuciowe komplikacje to w sumie tylko przystawka przy wojnie z Księciem Barw, który okazuje się przeciwnikiem sprytnym i zaradnym. Do tego odradzają się starzy bogowie, a na światło dzienne wypływają potężne artefakty.

  „Czarny pryzmat” Brenta Weeksa już na pierwszy rzut oka wywarł na mnie dobre wrażenie. Od jakiegoś czasu nie czytałam solidnej fantasy, a książka z racji pokaźnej objętości i załączonej na końcu mapy dawała nadzieję na takową lekturę z własną wizją świata i odwieczną walką dobra ze złem.          Jak to często w fantasy bywa, autor stworzył własny świat, z historią, geografią, kulturą, religią, specyficznymi pojęciami. Ważną rolę odgrywa w nim magia. Jego wizja jest pełna rozmachu, prosta i urzekająca zarazem. Trochę na kształt Ziemiomorza – u Le Guin magię tworzyły słowa, u Wekksa kolory. Do czarowania nie trzeba żadnych różdżek, zaklęć i formuł. Magię władający mocą po prostu krzeszą ze swoich ciał i nazywani są krzesicielami. Kolorów magii jest siedem. Niektórzy władają jednym, inni dwoma, ci, którzy potrafią krzesać trzy i więcej trafiają się najrzadziej. I rzecz jasna, są najbardziej cenieni. Szczególną pozycję w tym świecie zajm...