Książka to okno na świat

Uwaga! Recenzja zawiera spoilery do poprzednich tomów sagi. Mimo tragedii, jakie dotknęły rodzinę Poldarków, życie musi toczyć się dalej. Ross zrezygnował z kariery politycznej. Clowance stara się prowadzić przedsiębiorstwo odziedziczone po zmarłym mężu. Isabella-Rose zwana Bellą, najmłodsza córka Rossa i Demelzy, wkracza w dorosłe życie. I czyni to z prawdziwym impetem. Mimo upływu lat jej uczucie do Christophera Havergala trwa. Ten jednak uważa, że na małżeństwo przyjdzie jeszcze czas, a póki co Bella powinna skupić się na wykorzystaniu wspaniałego daru, jaki otrzymała – pięknego głosu. W XIX w. kariera śpiewaczki czy aktorki nie jest tak poważana jak obecnie, ale niewątpliwie wymaga wielkiej determinacji i siły. Dlatego Ross i Demelza z dużą dozą ostrożności podchodzą do planów córki. Ale ponieważ nigdy nie podejmują decyzji za swoje dzieci, także i Belli pozwalają podążyć własną ścieżką. U przyjaciół i sąsiadów Poldarków również sporo się dzieje. Najgorszą sławą cieszą ...

Czas powrócić do pięknej Kornwalii w burzliwych czasach, czyli – recenzję dziesiątego i jedenastego tomu Sagi rodu Poldarków – Pucharu miłości i Pogiętej szpady , których akcja toczy się w latach 1813 – 1815. To bezpośrednia kontynuacja wydarzeń opisanych w Tańcu młynarza . Uwaga – recenzja zawiera spoilery dotyczące wydarzeń z poprzednich tomów W Kornwalii jak zwykle dzieje się sporo, bo i czasy są bardzo niespokojne. Wojna Anglii i jej sojuszników z Napoleonem wkracza w decydującą fazę. A w prywatnym życiu Poldarków, ich znajomych, przyjaciół i wrogów także zachodzą liczne zmiany. Dobre i złe, jak to w życiu.   Na bohaterów cieniem kładą się wydarzenia, jakie miały miejsce w poprzednich tomach. Stephen Carrington w pewnym sensie okazuje się fatum, które dosięga dwójkę najstarszych dzieci Rossa i Demelzy – Jeremy’ego i Clowance. Jego kłamstwa i wydarzenia, w których uczestniczył, wywrą piętno na życiu rodzeństwa, a tym samym całej rodziny Poldarków. Zresztą tajemni...

Po ponad rocznej przerwie postanowiłam wrócić do Sagi rodu Poldarków . Ale taki odstęp czasowy to nic w porównaniu z tym, co zaserwował miłośnikom perypetii Rossa, Demelzy i licznego grona ich krewniaków, wrogów i przyjaciół, Winston Graham. Akcja poprzedniego tomu, siódmego, Fala gniewu , toczyła się w latach 1798-1799, natomiast ósmy – Przybysz z morza to Powieść o Kornwalii w latach 1810- 1811 , a akcja Tańca młynarza obejmuje lata 1812-1813. Jak łatwo się domyślić, przez ten czas sporo się zmieniło w życiu bohaterów. Ci, którzy pozostawali dotychczas na pierwszym planie, nieco się ustatkowali i spoważnieli, natomiast pałeczkę w kłopotach sercowych przejęło młode pokolenie, a zwłaszcza dwójka najstarszych dzieci Rossa i Demelzy – Jeremy i Clowance. Muszę przyznać, że trochę mi żal, iż autor pominął wcześniejsze lata. Bardzo chciałabym przeczytać, co stało się bezpośrednio po śmierci Elizabeth. Zwłaszcza że Graham nie serwuje nam zbyt wielu szczegółów na temat minionych w...

Fala gniewu. Powieść o Kornwalii w latach 1798-1799 to siódmy tom Sagi rodu Poldarków , przedstawiającej burzliwe losy Rossa i Demelzy, ich krewnych oraz znajomych. Nawet w pochłoniętej codziennymi sprawami Kornwalii czuć lekki niepokój – Anglia wciąż walczy z Francją, a w Irlandii wybuchło powstanie.

Kolejna, szósta już odsłona „Sagi rodu Poldarków” nosi tytuł „Cztery łabędzie”, a jej akcja toczy się oczywiście w Kornwalii w latach 1795-1797. Tytułowe „Cztery łabędzie” to kobiety ważne w życiu Rossa Poldarka: jego żona Demelza, młodzieńcza miłość Elizabeth, ukochana jego przyjaciela Caroline, a wreszcie Morwenna Chynoweth, wielka i nieszczęśliwa miłość brata Demelzy. O ile pod względem materialnym życie Rossa i jego rodziny wkroczyło na bezpieczne tory, to zawirowania rodzinne i polityczne nie odpuszczają. Nad małżeństwem Rossa zbierają się czarne chmury, tym razem nie z powodu miłostek krewkiego kapitana, lecz zauroczenia jego żony pewnym przystojnym poetą. Ziarno niepokoju zasiane w końcówce poprzedniego tomu przez ciotkę Agathę wydaje owoce. George Warleggan robi się coraz bardziej podejrzliwy względem Elizabeth, a ich zgodne dotychczas małżeństwo przechodzi kryzys. Caroline próbuje odnaleźć się w nowej roli – żony. Jej małżeństwo z Enysem wcale nie jest sielanką, choć ...

Są książki, w których miejsce akcji jest pełnoprawnym bohaterem. I choć perypetie postaci mogłyby się rozgrywać wszędzie, to osadzenie akcji w tym konkretnym miejscu nadaje całości specyficznego smaku. Dla mnie przykładem takiego dzieła jest „Księgobójca”.          Maja Wolny wybrała Amsterdam, miasto bardziej deszczowe niż Londyn, w którym jednak ludzie są zadowoleni i nie narzekają na pogodę. Miasto wydarte deszczowym kanałom i ociekające wręcz wilgocią. Poczuliście smutek i nostalgię? I bardzo dobrze. Bo taka właśnie jest ta książka. Tu w Amsterdamie pogoda idzie na łatwiznę. Nie popada w skrajności, trwa w deszczowym niezdecydowaniu, siąpi bez przekonania, zawsze na szaro. Od czasu do czasu niebo się otwiera i przypomina mieszkańcom, jak wygląda błękit. Woda w kanałach jest zawsze szara. s.189          W Amsterdamie umiera restaurator zabytkowych mebli, Jan Visser. Śmierć wygląda na naturaln...

„Czarny księżyc” to piąty tom opowieści o skomplikowanych losach rodziny Poldarków, którego akcja toczy się w Kornwalii, w latach 1794 – 1795. Warto dodać, że autor wrócił do kontynuowania serii po długiej przerwie i w tym wypadku fakt, że saga jest już ukończona i kolejne tomy ukazują się w Polsce w miarę szybko jest dużym plusem.

„Warleggan” Winstona Grahama to czwarta część „Dziedzictwa rodu Poldarków”. Jej akcja toczy się oczywiście w Kornwalii, w latach 1792 – 1793.          Pogodzeni po burzliwych sporach Francis i Ross próbują znaleźć nowe złoża, uratować kopalnie, a przede wszystkim siebie i swoje rodziny, gdyż obaj są zadłużeni po uszy. A na ich najmniejsze potknięcie czeka George Warleggan. Ale los/fortuna/przeznaczenie bywają wyjątkowo kapryśne. Czasem, gdy porażka wydaje się niemal pewna, nadchodzi niespodziewany sukces.          Sukces ma w sobie zawsze coś z hazardu, stanowi połączenie szczęścia i trafnej oceny sytuacji, co pozwala człowiekowi czuć, że na to zasłużył, a jeśli jest skromny, zdawać sobie sprawę, że uśmiechnął się do niego los.          W. Graham, „Warleggan”, s. 283.          Także życie uczuciowe bohaterów staje s...

Niezbyt często zdarza mi się najpierw obejrzeć ekranizację, a potem sięgnąć po książkę. Jednak w przypadku „Dziedzictwa rodu Poldarków” jestem w pełni usprawiedliwiona. Gdy oglądałam serial, nie było jeszcze polskiego tłumaczenia powieści Winstona Grahama. Czuję się teraz niemal jak prorok (nie żeby specjalnie mi na takowej sławie zależało), bo recenzując w 2015 r. pierwszy sezon serialu, wyraziłam nadzieję, że jego sukces zaowocuje polskim wydaniem z filmowymi okładkami. Moja recenzja pierwszego sezonu "Poldarka"

Chętnie czytam skandynawskie kryminały. Od czasu do czasu lubię zanurzyć się w ich specyficzną, duszną i pesymistyczną atmosferę. Jednak z Leną Oskarsson jest pewien problem, na który nie zwróciłam uwagi, wypożyczając książkę z biblioteki. To pseudonim literacki pod którym ukrywa się polski autor/autorka. Wydaje się to dość oczywiste, zważywszy, że książka została wydana tylko w Polsce, a i o tłumaczu tego tytułu w Internecie cisza. Niestety, książka poziomem nie dorównuje oryginalnym produktom ze Skandynawii.          Miejscem akcji są okolice jeziora Skiresjön. To zabita dechami okolica, do której nikt obcy nie przyjeżdża, no chyba, że przez pomyłkę. To też Szwecja, ale nie ta, którą   widać w folderach reklamowych i którą znamy z „Dzieci z Bullerbyn” Astrid Lindgren. Obraz rajskiego dzieciństwa jest przeciwwagą dla „Placu dla dziewczynek”. Tu dzieciństwo jest bowiem trudne i upokarzające, pozostawia rany, których nie sposób uleczyć p...

Pisarska przygoda Szwedki Camilli Läckberg zaczęła się od kursu na pisanie kryminałów. Tam właśnie udzielono jej bezcennej rady – by umieszczała akcję swych dzieł w miejscu, które doskonale zna. Autorka posłuchała i tłem dla jej kryminałów stało się rodzinne miasto – Fjällbacka. Rozpoczęte w czasie kursu opowiadanie stało się kanwą powieści, a potem posypały się następne, co sprawiło, że niektórzy nazywają Läckberg „nową królową skandynawskiego kryminału”. Głównymi bohaterami jej książek są: pisarka Erika i policjant Patrik Hedström. W „Niemieckim bękarcie”, piątym tomie sagi kryminalnej, są już razem. Ich córeczka, Maja, skończyła rok. W związku z tym Patrik udaje się na urlop ojcowski, a Erika zaczyna pisać kolejną powieść. Na strychu, w rzeczach zmarłej matki, znajduje hitlerowski medal z II wojny światowej i zakrwawiony dziecięcy kaftanik. Historyk, specjalista, któremu pisarka oddał medal do zbadania zostaje zamordowany. Co ukrywała matka Eriki? Kto jest mordercą? Na te py...