Książka to okno na świat

  Riolata Ridareta zmarła pięć lat temu, ale obiecała, że powróci. Szerer jednak nie czeka na nikogo, zwłaszcza że wiele spraw dojrzało do ostatecznych rozstrzygnięć. Garra od dawna niemal jawnie przygotowuje powstanie przeciwko Armektowi. Zwleka z jego rozpoczęciem, oglądając się na Dartan, formalnie pozostający lennikiem cesarstwa. Starcie Armektu i Dartanu jest nieuniknione. W tym tyglu przenikających się interesów coraz więcej spojrzeń kieruje się ku Agarom, pirackiemu księstwu Raladana dysponującemu znaczną i nowoczesną flotą. Wśród sojuszników są też podwójni agenci, którzy mają swoje własne cele. Najstarsza z Potęg Feliksa W. Kresa to pierwszy tom Księgi Całości , który jest zupełnie premierowy. Jednak jego publikacja zbiegła się z tragiczną wiadomością o śmierci autora. Kres planował jeszcze finał rozbity na trzy tomy, ale czy cokolwiek z tego wyjdzie, nie wiadomo. Na blogu jednego z dwóch wydawców znalazłam informację, że gotowa była połowa drugiej części tekstu ( Żród...

  Szerń podjęła walkę z Alerem, co ma ogromne znaczenie dla Szereru. Prawa Całości przestają działać, zmienia się natura Porzuconych Przedmiotów. Przyjęci mają świadomość, że zagrożeniem dla Tarczy Szerni jest Ridareta Riolata, nosząca w sobie moc Rubinu. Zniszczenie Tarczy będzie miało katastrofalny wpływ na świat. Śmierć jednej osoby nie wydaje się zatem zbyt wysoką ceną. Czy jednak aby na pewno? Tarcza Szerni , dziewiąty tom Księgi Całości , Feliksa W. Kresa to powrót do kluczowych dla tego uniwersum wydarzeń i bohaterów znanych z poprzednich części. Wątki się zazębiają, czuć epickość historii i powolne zmierzanie do wielkiego finału. Dużo do powiedzenia mają piraci na czele z Raladanem i jego córką, ale także królowa Ezena i jej Perły. Przede wszystkim będąca teraz Przyjętą Kesa, ale także Hayna, którą czekają wyjątkowo ciężkie próby. Do tego dochodzi grupa mędrców Szerni – znani już Gotah i Kesa oraz dwóch matematyków, pracowity staruszek Yolmen i ambitny choć niezbyt sumie...

  Pieśń o jeźdźcach Sar Soa to potężny zwój noszony przez wędrownych bakałarzy pomagający dzieciom z Armektu poznawać świat. A jego nieodłącznym elementem w kulturze Armektu są Jeźdźcy Równin. Wolni jak wiatr, sypiający pod gołym niebem, biorący od ludzi z wiosek to, czego potrzebują, a w zamian oddający drobne przysługi. Oczywiście, jeżeli im się chciało. Także pod niebem Szerni, lecz w innym miejscu Szereru, od dawien dawna grasują piraci, bezwzględni i okrutni, choć i oni przestrzegają pewnych zasad. Żeglarze i jeźdźcy , ósmy tom Księgi Całości Feliksa W. Kresa, to dla odmiany zbiór opowiadań, skupiony na zwykłych ludziach i ich problemach, a tym samym oddech od spraw Szerni i wielkiej polityki. Oprócz trzech tekstów publikowanych wcześniej ( Miód dla Emiry, Jeźdźcy Równin, Gówno ), znalazły się w nim też dwa premierowe – Armektańska nienawiść i Siedmiu najemników . Pierwsze trzy opowiadania: Miód dla Emiry, Jeźdźcy Równin, Armektańska nienawiść to kolejne epizody z życ...

  Glorm porzucił góry i uciekł do Złotego Dartanu, przyjmując nową tożsamość. Wierzył, że będzie żył spokojnie i szczęśliwie. Jednak Grombelard odcisnął na nim swoje piętno. Wymarzone życie okazało się niewiele warte, a gdziekolwiek by nie wyruszył, wojna podążała jego śladami. Postanawia więc wrócić. Jednak czas nie stoi w miejscu. Przez te lata Ciężkie Góry bardzo się zmieniły, podupadły i zdziczały. Bez opieki cesarstwa królestwo zbójów nie może istnieć w takiej formie jak wcześniej. A jednak Glorm i jego najwierniejszy przyjaciel, kocur Rbit, wracają do domu. Po odbudowanie dawnej potęgi czy tylko znalezienie końca?   Porzucone królestwo Feliksa W. Kresa, siódmy tom Księgi Całości , jest inny niż poprzednie. Po raz pierwszy głównymi bohaterami są bowiem postacie znane z poprzednich części: Króla Bezmiarów i Grombelardzkiej legendy . Akcja w głównej mierze toczy się w Londzie, grombelardzkm porcie, który jest właściwie miastem-prowincją , bo Ciężkich Gór nikt już nie ...

  Puszcza Bukowa to największa knieja Szereru i źródło gigantycznego bogactwa właścicieli wywodzących się ze starożytnego książęcego rodu K.B.I.. Po śmierci bezdzietnego księcia wybucha skandal, ponieważ okazuje się, że dziedziczką fortuny ma być niewolnica Ezena, którą kaprys pana podniósł do godności małżonki. Na domiar złego nie należy ona do gigantycznie drogich Pereł, lecz była wcześniej praczką. No i jest półkrwi Armektanką. Czegoś takiego Dartan z pewnością nie zniesie, a inne gałęzie rodu K.B.I. już szykują pozwy procesowe. Ezena, była niewolnica, nie ma szans na zwycięstwo w sądzie. Jej cel jest jednak zupełnie inny i odmieni oblicze Szereru. W umyśle – ludzkim, bo już nie kocim – tkwiła jakaś potrzeba cudowności. Gotah wiele razy się zastanawiał, dlaczego człowiek nie jest w stanie przyjąć świata takiego, jakim był: rządzącego się swoimi własnymi prawami, dość przecież cudownego, nawet bez latających kamieni i innych dziwów ( Pani Dobrego Znaku. Wieczne Cesarstwo , s. 5...

  Grombelard to nieprzyjazna kraina. Ciężkie Góry nieustannie mokną w deszczu. Jest tu tylko kilka warowni i niewielkich wiosek. Krajobraz nieustannie przypomina o przeszłości. To właśnie w tym miejscu Szerń walczyła z wrogą Potęgą – Alerem. Wygrała te zmagania, ale cała kraina od nich ucierpiała. Armektanka Karenira trafiła w góry, by uczyć żołnierzy strzelania z łuku. Nie znając praw tej krainy, szybko sprowadziła na siebie nieszczęście. I wtedy stało się coś dziwnego. Dziewczyna zyskała nowy cel, który przyniósł jej przydomek Łowczyni, i po latach stała się jedną z legend Grombelardu. Obok Basergora-Kragdoba, Króla Gór i górskich rozbójników, potężnego kocura L.S.I. Rbita, a wreszcie elitarnego oddziału kocich wojowników, których nieprzypadkowo ochrzczono mordercami. Grombelardzka legenda Feliksa W. Kresa to trzeci tom Księgi Całości . W najnowszym wydaniu Fabryki Słów została ona podzielona na dwie części: Serce Gór i Wstęgi Aleru . Zdecydowanie jednak należy czytać je ra...

  Dawno temu Przodkowie dysponowali wielką wiedzą i potęgą. Jednak ich cywilizację zniszczyła seria kataklizmów: wybuchy wulkanów, głód i zarazy. Ludzie do dziś korzystają z pozostałości po Przodkach, plądrują ruiny ich miast nie tylko w poszukiwaniu skarbów, ale i dachówek. To, co zdarzyło się raz, może się jednak powtórzyć. W kolonii nad brzegiem morza, której mieszkańcy czczą Ojca Stworzyciela Stu Światów i jego kociogłową córkę Nefem, dzieje się coraz gorzej. W odległe strony rusza więc ekspedycja w której uczestniczy m. in. młody i zaradny Dave, ucząca się na kapłankę Ana i pochodząca z dziczy Tyra, która marzy o tym, by zostać fryzjerką w mieście.   Bogowie patrzą na nasze życie jak na zwój papieru. Gdy czytamy opowieść, przyzwyczajamy się do bohaterów, lubimy ich, ciekawią nas ich losy. Może nasze zwoje skończyły się za wcześnie? Może bogini przybyła, bo nasza księga urywała się nagle, a ona była ciekawa, co mogłoby być dalej? (s. 210)   Przetaina Andrzeja...

  Setki lat temu czarodziejki z Jasnego Klasztoru wspierane przez tyleż tajemniczych co złowrogich Inkwizytorów stoczyły krwawą walkę z czarnoksiężnikami i wiedźmami, którą nazwano Pogromem lub Czasem Oczyszczenia. Zło zostało pokonane, choć niektórzy powiadali, że potężni nekromanci wcale nie umarli, lecz zapadli w letarg, który może trwać nawet całe wieki. Zostały po nich miejsca emanujące złowrogą aurą i artefakty, a ponoć także grobowce zapieczętowane potężną magią. Ludzka pamięć jest krótka i niewielu o tym pamięta, a jeszcze mniej daje wiarę takim opowieściom. Lecz żadne zwycięstwo nie jest raz na zawsze, a zło zaczyna budzić się do życia. Czego ludzie nie bają – wzruszył ramionami Harrim. – To było tak dawno temu. Tylko wy, czarodziejki, pamiętacie jeszcze o tych czasach. Słyszałem, że nekromanci i czarnoksiężnicy ukrywali się w jamach, jaskiniach i podziemiach, i tam, wykorzystując swą sztukę, zasypiali na setki lat, by obudzić się, kiedy świat stanie się dla nich bezpiec...

Uwaga – tekst zawiera spoilery dotyczące pierwszego tomu Cliffhanger kończący pierwszy tom Bram Światłości Mai Lidii Kossakowskiej zostawił mnie z uczuciem lekkiego niepokoju o dalsze losy Daimona i Piołuna. Ale Niszczyciel Światów z niejednego pieca chleb jadał, więc i tym razem dał radę. Wyprawa poszukująca Jasności (lub jej najgorszego wroga – Antykreatora) brnie dalej w Strefy Poza Czasem, które kryją coraz to nowe niebezpieczeństwa. Tym razem bohaterowie zawędrują do Omeyocanu, krainy zaludnionej przez bóstwa z wierzeń ludów z Ameryki, zwłaszcza Azteków. Tymczasem Gabriel, regent Królestwa, nie mogąc doczekać się na wieści z misji kierowanej przez Daimona i Seredę, zmusza wywiad do niebezpiecznej i nieprzemyślanej misji w Głębi. Tam bowiem Razjel udaje Lampkę, coraz mocniej pogrążając się w nowej roli. Gdy jego jedyny sojusznik, Belial, popada w depresję, a wzrok na imperatora Głębi kieruje budzący powszechną grozę Nergal, naczelnik Kongregacji Kary, Kaźni i Wiecznej M...

Muszę się Wam przyznać, że bardzo lubię cykl Zastępy Anielskie Mai Lidii Kossakowskiej, a Siewcę Wiatru to czytałam chyba ze cztery razy. Oczywiście, to było parę lat temu, kiedy czasu na czytanie miałam zdecydowanie więcej. Dlatego też ucieszyłam się, że autorka zdecydowała się powrócić do tego świata, choć miałam też pewne obawy, jak to wyjdzie. Zdarzenia, jakie miały miejsce w Zbieraczu Burz , odcisnęły piętno na bohaterach. Przyjaźń między archaniołami a Daimonem Freyem została poważnie nadszarpnięta, a Gabriel z coraz większym trudem wypełnia obowiązki regenta Królestwa. Nie jest lekko, łatwo i przyjemnie, gdy niczym przysłowiowy diabeł z pudełka pojawia się kolejny poważny problem, który może zachwiać kruchym porządkiem. Otóż Sereda, dawna uczennica Razjela, Pana Tajemnic, wraca z niebezpiecznej wyprawy do Stref Poza Czasem, przynosząc wiadomość, jakiej nikt się nie spodziewał. Otóż skrzydlata wyczuła tam emanację Światłości. Czy rzeczywiście Jasność ukrywa się gdzieś ...