Książka to okno na świat

Minęło trzydzieści lat od tragicznej wojny, w której został pokonany Król Burz, Ineluki. Simon i Miramiele wspólnie władają Osten Ard. Po latach ze snu budzi się największa sojuszniczka Inelukiego, królowa Nornów, Utuk’ku. Bynajmniej nie zamierza składać broni, lecz raz jeszcze zmierzyć się z wrogami. I oczywiście zwyciężyć. Pomóc ma jej w tym tajemniczy artefakt – tytułowa korona z czarodrzewu. Korona z czarodrzewu Tada Williamsa to pierwszy tom serii Ostatni król Osten Ard , nowego cyklu osadzonego w tym samym świecie co Pamięć, Smutek i Cierń . Autor powrócił do niego po wielu latach (w międzyczasie ukazała się jeszcze króciutka powieść Serce Świata Utraconego , która pokazywała kierunek, w jakim Williams zamierza podążyć), co zawsze wzbudza we mnie pewne obawy – czy aby na pewno autor ma nową, ciekawą historię do opowiedzenia i nie zamierza tylko odcinać kuponów od sukcesów z przeszłości? Na szczęście zdaje się, że Williams ma pomysł na nowy cykl, tylko że w pierwszej częś...

Ineluki, Król Burz, upadł, ale wojna jeszcze się nie skończyła. Niedobitki Nornów uciekają do Nakkiga, górskiej fortecy. Zadanie unicestwienia ich raz na zawsze otrzymuje książę Isgrimnur i jego Rimmersmeni. Wśród nich znajduje się dobrze znany Sludig, a także nowy bohater, Porto, najemnik z Południa. Gdy myśli ludzi koncentrują się wokół rozbicia Białych Lisów, Nornowie rozpaczliwie starają się przetrwać. Ich królowa pogrążona jest w głębokim, uzdrawiającym śnie, a pod jej nieobecność różne kasty nie tylko walczą z ludźmi, ale także między sobą oraz snują mniejsze i większe intrygi. Jednym z najważniejszych graczy jest Yaarike, Wielki Mistrz Zakonu Budowniczych, u którego boku trwa Viyeki, szykowany na jego następcę. Coraz większy posłuch zdobywa także śmiała wojowniczka Suno’ku. Serce Świata Utraconego Tada Williamsa to pomost przerzucony między cyklem Pamięć, Smutek i Cierń oraz nowym Ostatni król Osten Ard . Ten króciutki tekst spokojnie mógłby być epilogiem poprzedniej s...

Uwaga! Recenzja zawiera spoilery do poprzedniego tomu. Na całym świecie panuje zima. Burze śnieżne docierają nawet do krain, gdzie od lat śniegu nie widziano. Miasta i wsie pustoszeją. Z głębin morskich i nieprzebytych bagien wypełzają ghanty i kilpy, by nękać ludzi. Tancerze Ognia, czciciele Króla Burz, sieją zamęt i strach. Książę Josua wraz z poplecznikami, do których należą między innymi Simon i troll Binabik, dotarli do Kamienia Rozstania. Zmienili go w fortecę, szykując się do odparcia ataku Fengbalda wysłanego przez Eliasa, który raz na zawsze chce zniszczyć brata. Miriamele i Cadrach poznają prawdziwe oblicze Aspitisa, który więzi ich na swoim statku. Udaje im się uciec i dotrzeć do gospody „Puchar Pelippy”, gdzie czekają już książę Isgrimnur i Tiamak, a także uważany za zmarłego, największy rycerz swoich czasów – Camaris. Oni również podążają do obozu Josui. Sithowie także wyruszają do walki, by spłacić dług wdzięczności wobec Hernystirczyków. Zło nie śpi. Elias i...

Uwaga! Recenzja zawiera spoilery do pierwszego tomu. Zło rośnie w siłę. Na górze Urmsheim Simonowi udało się zabić białego smoka, Igjarjuka i zdobyć pierwszy z trzech mitycznych mieczy – Cierń. Naznaczony krwią smoka i nowym przydomkiem – Śnieżnowłosy – trafia do krainy ludu Qanuc. Jednak siedziba trolli nie jest bezpiecznym schronieniem, bo dwójka jego druhów, w tym troll Binabik, zostaje uwięzionych i grozi im śmierć. Po upadku Naglimundu Josua z garstką towarzyszy próbuje uciec przed tropiącymi ich Nornami. Nie wiedzą, dokąd się udać, ani dlaczego Norny ścigają ich tak zawzięcie. Maegwin, po śmierci ojca i brata, musi przejąć rządy nad Hernystirczykami. Zapędzeni przez poplecznika Eliasa, Skalego, w mroczne jaskinie, pogrążeni są w żałobie. Maegiwn coraz częściej znika w mrocznych czeluściach, przekonana, że spotka tam Sithów, dawno temu mocno związanych z jej ludem, a oni udzielą im pomocy. Lecz głęboko pod ziemią znajduje nie to, czego szukała. W Nabbanie władzę przej...