Książka to okno na świat

  Tym razem kandydaci do stoczenia serialowego pojedynku zgłosili się sami, bo trudno traktować inaczej jak konkurentów dwie emitowane niemal w tym samym czasie superprodukcje fantasy. Warto jeszcze wspomnieć, że w przedbiegach odpadł trzeci tytuł, tym razem spod wiedźmińskiego znaku ze stajni Netflixa – Rodowód krwi . Trochę wygląda to tak, jakby twórcy sami przyznali się do porażki, przesuwając premierę na grudzień tego roku. No to zaczynamy. Tekst zawiera spoilery z książek J. R. R. Tolkiena i G. R. R. Martina oraz seriali Pierścienie Władzy i Ród smoka 1. Literacki pierwowzór Oba seriale biorą na warsztat historie, które mają swoje źródło w literaturze fantasy. W obu przypadkach wiążą się z tym mniejsze i większe problemy. Amazon wykupił prawa do Hobbita i Władcy Pierścieni Johna R. R. Tolkiena, lecz zdecydował się na przedstawienie historii z Drugiej Ery Śródziemia. Problem w tym, że wydarzenia z tego okresu zostały opisane między innymi w Silmarillionie i Niedokoń...

Stało się. Gra o tron dobiegła końca. Po ośmiu latach spędzonych w Westeros trudno jest mi przyzwyczaić się do myśli, że to już koniec całej historii. Koniec wypatrywania spoilerów i snucia teorii. Jednak HBO szykuje kolejne seriale ze świata Gry o tron , więc jeszcze wiele przed nami. A tymczasem kilka moich luźnych uwag na temat ósmego, finałowego sezonu. Zastanawiałam się nad tym tekstem dość długo, bo po obejrzeniu ostatniego sezonu w głowie miałam mętlik i potrzebowałam czasu, by sobie to wszystko przemyśleć. Pierwszy odcinek ósmego sezonu przywitał nas bardzo ładną fabularną klamrą, identyczną z tą, jaką mieliśmy okazję zobaczyć w pierwszym sezonie Gry o tron . Na początku do Winterfell przybywa król (czy też królowa), a odcinek kończy się spotkaniem Brana i Jaimiego. To w ogóle był odcinek spotkań, na które czekaliśmy dość długo. Po latach Jon spotkał się z Branem i Aryą, a Sansa po raz pierwszy miała okazję przywitać się z Daenerys. Skutki były zgodne z przewidywaniam...

Zima rozpanoszyła się na Północy. Śnieg wciąż pada, a armia umarłych uparcie (choć niespiesznie) maszeruje w stronę Muru. Siódmy (przedostatni) sezon „Gry o tron” jest trochę inny niż poprzednie. Zdecydowanie wzrasta tempo wydarzeń. No może poza maszerującymi wciąż wolno umarłymi, ale oni z tych, co już im się nigdzie nie spieszy i mają wystarczająco dużo czasu. To jednak wyjątek. Tak, nadchodzi ostateczna rozgrywka, a to oznacza dwie rzeczy. Po pierwsze, należy wszystkich bohaterów ściągnąć do Westeros. Po drugie, niepotrzebnych powinno się wyeliminować, dla większej przejrzystości. I tak właśnie się dzieje. A poza tym w siódmym sezonie zrobiło się naprawdę epicko – jak ja uwielbiam to słowo.

Z cytadeli do Winterfell przyleciał biały kruk, a to oznacza tylko jedno – nadeszła zima. I ma być tak sroga, jakiej od dawna na Północy nie widziano. Szósty sezon „Gry o tron” to historia, której nie miałam okazji poznać z książek G. R. R. Martina. Mimo zapowiedzi, „Wichrów zimy” jak nie było, tak nie ma, a to oznacza jedno – serial wyprzedza wydarzenia przedstawione w książce. Choć zdaje się, że wersja serialowa raczej rozminie się z tą książkową. Wciąż nie pojawił się w serialu Aegon VI. Czy się pojawi? – nie wiem, ale to poważny pretendent do Żelaznego Tronu, a jego brak może sporo namieszać. Zresztą sam Martin stwierdził, że wersja książkowa i telewizyjna będą się różniły, ale czy można mu wierzyć? W końcu „Wichry zimy” też miały się ukazać w 2016 r. I co?

Piąty sezon „Gry o tron” jest wyjątkowy z dwóch powodów. Po pierwsze, scenarzystom kończy się materiał z książek G. R. R. Martina. Dotarli do punktu, w którym serial wyprzedzi powieściowe wydarzenia. Dziwna sprawa, swoją drogą. Co prawda coś tam przebąkują, że „Wichry zimy” mają się ukazać w 2016 r., ale uwierzę, jak zobaczę. Po drugie, piąty sezon to czas ostrego odchodzenia od literackiego pierwowzoru. O ile do tej pory scenarzyści w miarę wiernie trzymali się książek, wprowadzając zmiany, które nie rzutowały na całość akcji, tym razem jest zupełnie inaczej.  

Zima nadchodzi, więc czas na powrót do świata Siedmiu Królestw. Tom czwarty cyklu nosi tytuł „Uczta dla wron”. Polski wydawca podzielił go, podobnie jak wcześniejszy tom, na dwie części. Pierwszą zatytułowano „Cienie śmierci”, drugą „Sieć spisków”. I jeżeli jeszcze o względy techniczne chodzi, oba tomy mają okropne okładki. I konia z rzędem temu, kto domyśli się, jakie postacie są na nich przedstawione. Ja w każdym razie nie mam pojęcia. Ale czas przejść do fabuły. Po śmierci Joffrey’a, Robba Starka, Balona Greyjoy’a, księcia Oberyna, Lysy Arryn i Tywina Lannistera, ich miejsce w kolejce do gry o tron zajęli następni. Wrony już się zlatują, by ucztować na trupach poprzedników i z zaistniałej sytuacji wyszarpnąć coś dla siebie. W Królewskiej Przystani władza spoczywa w rękach Cersei. Autor oddał jej nawet głos w tym tomie. Nie lubiłam jej wcześniej i nie lubię nadal, zwłaszcza, gdy mam okazję podsłuchać jej myśli. Za to zaczynam rozumieć Królobójcę i trochę mu nawet współczuję....

„Nawałnica mieczy” to trzeci tom cyklu „Pieśń Lodu i Ognia” George’a R. R. Martina. W Polsce został on dodatkowo podzielony na dwie części: „Stal i śnieg” oraz „Krew i złoto”. Dlaczego nie wiem, choć podejrzewam, że być może wydawca nie chciał przekroczyć magicznej liczby 1000 stron. A tak, trzeba dwa razy sięgnąć do portfela ;) Recenzja dotyczy całości „Nawałnicy mieczy”, gdyż uważam, że nie ma sensu dzielić jej na dwie części.          W tym tomie pojawiają się nowi narratorzy, ale nie są oni nowymi postaciami. Głos zabiera zatem Jaime Lannister oraz Samwell, nieporadny i tchórzliwy brat z Nocnej Straży. Akcja dalej rozwija się wielotorowo. Gra o tron możnych rodów przeplata się z perypetiami pojedynczych bohaterów. W „Starciu królów” walka toczyła się raczej na polach bitew, w tym przenosi się do zamków wysokich rodów, a orężem staje się małżeństwo. Broń, jak się okazuje, śmiertelnie niebezpieczna. Jak stwierdził słusznie Tyrion, po o...

„Starcie królów” to drugi tom cyklu „Pieśń Lodu i Ognia”, bezpośrednia kontynuacja wydarzeń zapoczątkowanych w „Grze o tron”. Podobnie jak w pierwszym tomie narracja prowadzona jest z punktu widzenia różnych bohaterów. Do postaci dzięki którym poznajemy świat dołączają w tym tomie dwie nowe - Theon, który poprzednio był niezbyt rzucającym się w oczy zakładnikiem na dworze Starków w Winterfell. W „Starciu królów” Theon postanowi udowodnić, że wciąż jest godny miana następcy Lorda Żelaznych Wysp.          Drugi z narratorów to zupełnie nowa postać – Davos, który o żeglowaniu wie wszystko, kiedyś przemytnik, a teraz podniesiony do stanu rycerskiego z łaski Stannisa Baratheona.          W Zachodnich Królestwach rozpoczyna się bezwzględna walka o władzę. Jest wielu pretendentów do objęcia Żelaznego Tronu. Bracia zmarłego króla Roberta – Stannis i Renly, którzy bynajmniej nie zamierzają walczyć wspólnie. J...

 W Zachodnich Krainach o ośmiu tysiącach lat zapisanej historii widmo wojen i katastrofy nieustannie wisi nad ludźmi. Zbliża się zima, lodowate wichry wieją z północy, gdzie schroniły się wyparte przez ludzi pradawne rasy i starzy bogowie. Zbuntowani władcy na szczęście pokonali szalonego Smoczego Króla, Aerysa Targaryena, zasiadającego na Żelaznym Tronie Zachodnich Krain, lecz obalony władca pozostawił po sobie potomstwo, równie szalone jak on sam... Tron objął Robert - najznamienitszy z buntowników. Minęły już lata pokoju i oto możnowładcy zaczynają grę o tron. (opis wydawcy)          “Gra o tron” robi wrażenie już swoją objętością, grubo ponad osiemset stron. To epicka historia walki o władzę toczonej między możnymi rodami. Autor zdecydował się na pewne urozmaicenie narracji, udowadniając tym samym, że najprostsze sposoby nieraz bywają najlepsze. Otóż kolejne wydarzenia są opisane z punktu widzenia różnych postaci. Ma to pewne konse...

Siedem rodzin szlacheckich walczy o panowanie nad ziemiami krainy Westeros. Polityczne i seksualne intrygi są na porządku dziennym. Pierwszorzędne role wiodą rodziny: Stark, Lannister i Baratheon. Robert Baratheon, król Westeros, prosi swojego starego przyjaciela, Eddarda Starka, aby służył jako jego główny doradca. Eddard, podejrzewając, że jego poprzednik na tym stanowisku został zamordowany, przyjmuje propozycję, aby dogłębnie zbadać sprawę. Okazuje się, że przejęcie tronu planuje kilka ... rodzin. Lannisterowie, familia królowej, staje się podejrzana o podstępne knucie spisku. Po drugiej stronie morza, pozbawieni władzy ostatni przedstawiciele poprzednio rządzącego rodu, Targaryenów, również planują odzyskać kontrolę nad królestwem. Narastający konflikt pomiędzy rodzinami, do którego włączają się również rody Greyjoy, Tully, Arryn oraz Tyrell, prowadzi do wojny. W międzyczasie na dalekiej północy budzi się starodawne zło. W chaosie pełnym walk i konfliktów tylko grupa wyrzutków z...