Książka to okno na świat

Uwaga – tekst zawiera spoilery dotyczące pierwszego tomu Cliffhanger kończący pierwszy tom Bram Światłości Mai Lidii Kossakowskiej zostawił mnie z uczuciem lekkiego niepokoju o dalsze losy Daimona i Piołuna. Ale Niszczyciel Światów z niejednego pieca chleb jadał, więc i tym razem dał radę. Wyprawa poszukująca Jasności (lub jej najgorszego wroga – Antykreatora) brnie dalej w Strefy Poza Czasem, które kryją coraz to nowe niebezpieczeństwa. Tym razem bohaterowie zawędrują do Omeyocanu, krainy zaludnionej przez bóstwa z wierzeń ludów z Ameryki, zwłaszcza Azteków. Tymczasem Gabriel, regent Królestwa, nie mogąc doczekać się na wieści z misji kierowanej przez Daimona i Seredę, zmusza wywiad do niebezpiecznej i nieprzemyślanej misji w Głębi. Tam bowiem Razjel udaje Lampkę, coraz mocniej pogrążając się w nowej roli. Gdy jego jedyny sojusznik, Belial, popada w depresję, a wzrok na imperatora Głębi kieruje budzący powszechną grozę Nergal, naczelnik Kongregacji Kary, Kaźni i Wiecznej M...

Muszę się Wam przyznać, że bardzo lubię cykl Zastępy Anielskie Mai Lidii Kossakowskiej, a Siewcę Wiatru to czytałam chyba ze cztery razy. Oczywiście, to było parę lat temu, kiedy czasu na czytanie miałam zdecydowanie więcej. Dlatego też ucieszyłam się, że autorka zdecydowała się powrócić do tego świata, choć miałam też pewne obawy, jak to wyjdzie. Zdarzenia, jakie miały miejsce w Zbieraczu Burz , odcisnęły piętno na bohaterach. Przyjaźń między archaniołami a Daimonem Freyem została poważnie nadszarpnięta, a Gabriel z coraz większym trudem wypełnia obowiązki regenta Królestwa. Nie jest lekko, łatwo i przyjemnie, gdy niczym przysłowiowy diabeł z pudełka pojawia się kolejny poważny problem, który może zachwiać kruchym porządkiem. Otóż Sereda, dawna uczennica Razjela, Pana Tajemnic, wraca z niebezpiecznej wyprawy do Stref Poza Czasem, przynosząc wiadomość, jakiej nikt się nie spodziewał. Otóż skrzydlata wyczuła tam emanację Światłości. Czy rzeczywiście Jasność ukrywa się gdzieś ...

Umarli wracali – tak brzmi pierwsze zdanie powieści „Ruda Sfora”. Ich powrót z pewnością nie wróży niczego dobrego. Jednak Kitej Serken, stary i potężny szaman, nie przejmuje się tym zbytnio. Jego obowiązki ma bowiem wkrótce przejąć wnuk Ergis. W wyniku oszustwa Dyraja Bogoja i Rosjanina Wasyla Ergis zostaje pozbawiony swego dziedzictwa i wyrusza w niezwykłą podróż po Dolnych i Górnych Światach. Nie będzie w niej sam. Dołączy doń gadający rumak - Bębenek, tupilak (istota zrobiona z ludzkich kości i powołana do życia za pomocą szamańskiego zaklęcia) Iwaszka, ołonchosut (pieśniarz) Ellej Syn Wilka, kikituk – dziwaczny stwór, który potrafi właścicielowi przynieść rzeczy, których naprawdę w danym momencie potrzebuje (królestwo za takiego kikituka na prywatny użytek ;) ) oraz Tujaryma, córka boga ognia.          M. Kossakowska oparła fabułę „Rudej Sfory” na mitologii jakuckiej, niemal zupełnie nieznanej. Przejawia się to we wszystkich warstwach po...