Książka to okno na świat

Mario Puzo to pisarz kojarzony jednoznacznie – z „Ojcem chrzestnym” i historiami o mafii. Ale przez niemal całe życie pracował też nad inną książką – historią rodziny Borgiów, która szczególnie go fascynowała. Uważał, że niewiele się różnili od mafijnych rodzin, ba, ich metody działania były nieraz bardziej perfidne niż późniejszych donów. Dzieło nad którym tak długo pracował, zostało wydane dopiero po jego śmierci.          Centralną postacią powieści jest Rodrigo Borgia, późniejszy papież Aleksander VI. Postać oczywiście nieodparcie kojarząca się z Vito Corleone. Rodrigo twardą ręką rządzi rodziną i swoimi dziećmi, bo posiada ich mnóstwo, a jakże, mimo że jest duchownym. Jednak w jego planach istotną rolę odgrywa potomstwo zrodzone ze związku z Vanozzą Cattanei. Cezar jest przeznaczony do roli duchownego, ma przejąć po ojcu najwyższe godności kościelne. Juan to przyszły dowódca wojskowy. Lukrecja swoją urodą ma zapewnić korzystne sojusze ...

Sebastian Uznański to jeden z młodych (rocznik 1977) polskich pisarzy, zajmujących się fantastyką. „Żałując za jutro” to jego powieściowy debiut, wcześniej opublikował już sporo opowiadań.          „Żałując za jutro” to historia Zanaela, młodego syna władcy światów. Po przewrocie w wyniku którego zamordowano jego rodziców, Zanael stał się wrogiem numer jeden dla nowych władców. A jest ich trójka – arcymistrz sztuk tajemnych Sanith, mroczny kapłan z planety czarnej jak węgiel, gdzie po raz pierszwy pojawiły się Dewastatory, niemal niepokonane jednostki robotyczno – duchowo – organiczne. Potępiona królowa Szekra oraz genialny strateg De Borg. Żeby przeżyć, Zanael mus uciec do kolizyjnego wszechświata. Tam przejdzie trudną szkołę życia, kształcąc swe umiejętności i wyzbywając złudzeń. Na swej drodze spotka wiele niezwykłych istot, wrogów i sprzymierzeńców. Wśród nich pochmurnych akolitów zwanych także kapłanami bez twarzy, grających ze swymi o...

„Duma i uprzedzenie” to najpopularniejsza i najczęściej ekranizowana powieść Jane Austen. Przy czym niektóre wariacje na jej temat są trochę przerażające. Nie wiadomo, śmiać się czy płakać. O ile wersję bolywoodzką można było przeboleć, to takie kwiatki jak przenoszenie współczesnej wielbicielki „Dumy i uprzedzenia” do świata wykreowanego przez pisarkę („W świecie Jane Austen”) czy książka pod wiele mówiącym tytułem „Duma i uprzedzenie i zombi” budzą we mnie niesmak. Ale do rzeczy. Ostatnio, w związku z dłuższymi jesiennymi wieczorami po raz kolejny obejrzałam najlepszą moim zdaniem ekranizację powieści, miniserial BBC z 1995 r. z Jennifer Ehle i Colinem Firthem w rolach głównych. Fabuła jest chyba znana, ale dla formalności. Anglia, przełom XVIII i XIX wieku. Pan i Pani Bennet (Alison Steadman i Benjamin Whitrow) mają pięć córek – Jane, Elizabeth, Mary, Lydię i Kitty. Po śmierci ojca córki nie odziedziczą nic z jego majątku, który może być przekazywany wyłącznie męskim potomkom ...

„Goście” („V”) to nowa wersja serialu s- f, który kręcono w latach osiemdziesiątych, także zatytułowanego „V”. Angielska nazwa pochodzi od słowa „Visitors”. Serial został oparty na bardzo prostym pomyśle – otóż pewnego pięknego dnia ludzie dowiadują się, że nie są sami w kosmosie. Nad największymi miastami świata pojawiają się wrogie statki. Znamy, znamy. Kłania się między innymi „Dzień niepodległości” Rolanda Emmericha. Lecz, gdy ludzkość jest o krok od wybuchu paniki, na niebie zjawia się piękna i uśmiechnięta przywódczyni Przybyszów, Anna (Morena Baccarin) i oznajmia, że oto przybywają w pokoju, a co więcej, chcą podzielić się z ludźmi swoją zaawansowaną technologią i pomóc w rozwiązaniu globalnych problemów Jak się jednak okazuje, nie ma nic za darmo. Tak naprawdę goście mają swoje własne plany, a płaszczyk dobrotliwości jest im potrzebny tylko do pozyskania poparcia opinii publicznej. Oczywiście, jak to zwykle bywa, nie wszyscy okazali się na tyle naiwni, by uwierzyć ...

Pisarska przygoda Szwedki Camilli Läckberg zaczęła się od kursu na pisanie kryminałów. Tam właśnie udzielono jej bezcennej rady – by umieszczała akcję swych dzieł w miejscu, które doskonale zna. Autorka posłuchała i tłem dla jej kryminałów stało się rodzinne miasto – Fjällbacka. Rozpoczęte w czasie kursu opowiadanie stało się kanwą powieści, a potem posypały się następne, co sprawiło, że niektórzy nazywają Läckberg „nową królową skandynawskiego kryminału”. Głównymi bohaterami jej książek są: pisarka Erika i policjant Patrik Hedström. W „Niemieckim bękarcie”, piątym tomie sagi kryminalnej, są już razem. Ich córeczka, Maja, skończyła rok. W związku z tym Patrik udaje się na urlop ojcowski, a Erika zaczyna pisać kolejną powieść. Na strychu, w rzeczach zmarłej matki, znajduje hitlerowski medal z II wojny światowej i zakrwawiony dziecięcy kaftanik. Historyk, specjalista, któremu pisarka oddał medal do zbadania zostaje zamordowany. Co ukrywała matka Eriki? Kto jest mordercą? Na te py...