Książka to okno na świat

Mam teraz taki etap, że czytam kolejne tomy zaczętych jakiś czas temu serii. I  – szybkie zerknięcie na podręczny stos książek – w najbliższym czasie tak będzie. A więc dziś o trzecim tomie „The Bone Season”, naszego „Czasu Żniw” Samanthy Shannon. Cyklu, który wzdragam się zaliczać do Young Adult, gdyż rozmachem kreacji zdecydowanie góruje nad innymi powieściami tego typu. Dodam jeszcze, że niedawno założyłam konto na Instagramie, więc jeżeli ktoś jest chętny do zobaczenia moich fotograficznych wyczynów to zapraszam –   Zarzyczka na instagramie .

„Szóstka wron” Leigh Bardugo to jedna z najlepszych książek jakie przeczytałam w 2016 r. ( Moja recenzja ) i niecierpliwie wypatrywałam kontynuacji. Na szczęście nie musiałam czekać zbyt długo, po drodze doczytałam trylogię Griszy i dopiero wtedy wzięłam na warsztat „Królestwo kanciarzy”.          Wydawało się, że po wykonaniu niemożliwego skoku Kaz Brekker i jego ekipa będą opływać w dostatki i radośnie trwonić zarobiony majątek. Ale gdzie tam! Trafiła kosa na kamień. Bez pieniędzy, sojuszników, w dodatku w niepełnym składzie, gang Brekkera będzie musiał zmierzyć się z przeciwnikami, których liczba rośnie z rozdziału na rozdział.

„Moskal” to moje pierwsze spotkanie z prozą Michała Gołkowskiego. Przypadkowe zresztą. Gdybym nie dostała tej książki w prezencie, to nie zdecydowałabym się na zakup, a na wypożyczenie – być może. Wiecie, ta gangsterska okładka nie bardzo do mnie przemawia. Ale szukając na półce czegoś do przeczytania, mój wzrok padł na „Moskala”. Trafiony, zatopiony, czytam.          Warszawa, schyłek komunizmu. Artur Wiktorowicz pracuje w fabryce samochodów na Żeraniu. Ma żonę i dwójkę dzieci. Uczestniczy w zakładaniu związków zawodowych i liczy, że skorzysta na przemianach w ojczyźnie, które już widać za rogiem. Szary człowiek, jakich wielu.          Pewnego dnia zaczepia go pijaczek i proponuje, by kupił pióro. Piękny przedmiot za wyjątkowo niską cenę. Artur ulega pokusie. Szybko orientuje się, że sprzedawca pióra go śledzi, ale nie dowiaduje się dlaczego, gdyż menel ginie w wypadku na jego oczach.   ...

Panowanie królowej Wiktorii odcisnęło silne piętno na Wielkiej Brytanii. W końcu trwało ponad 63 lata, a rekord ten pobiła dopiero obecna królowa Zjednoczonego Królestwa Elżbieta II. Epoka w której miesza się potęga brytyjskiego kolonializmu, pęd rewolucji przemysłowej i sztywny gorset konwenansów to idealny materiał na książki, filmy i seriale, których jak się okazuje nigdy dość, czego dowodem serial kostiumowy stacji ITV pod tytułem „Wiktoria” z Jenną Coleman w roli głównej. Serial rozpoczyna się pewnego poranka roku 1838, gdy młodziutka Aleksandryna Wiktoria dowiaduje się, że zmarł jej wuj, Wilhelm IV. A to oznacza ni mniej ni więcej, że osiemnastolatka zasiądzie na tronie Wielkiej Brytanii.

Stolica Ravki upadła, car zbiegł, a Darkling zasiadł na tronie. Pokonana Alina znalazła schronienie u Apparata i zgromadzonych przez niego fanatyków, którzy czczą ją jako Świętą. Ukryta w podziemnym labiryncie, osłabiona po walce i nie mogąca przyzywać bohaterka zaczyna rozumieć, że Biały Sobór to nie schronienie, a cela więzienna. A ona musi odnaleźć ognistego ptaka i raz jeszcze zmierzyć z Darklingiem.          Fabuła trzeciej części trylogii Grisza „Ruina i rewolta” podąża śladem wielu innych dzieł fantasy. Po kontrataku zła i jego triumfie w drugiej części, przychodzi czas na odbudowanie i przegrupowanie sił, stworzenie drużyny, a wreszcie to, na co wszyscy czekają od początku – ostateczne starcie między Darklingiem i Aliną. I jak się to wszystko skończy – walka o władzę oraz serce przyzywaczki słońca.          Przez większość tomu akcja rozwija się całkiem nieźle – odkrywamy wszystkie tajemnice M...